Geneza partii politycznych
koncepcja Maurice Duvergera
Partia polityczna to wspólnota o określonej strukturze. Utożsamiał partie polityczne z komitetami wyborczymi (systemem wyborczym XIX/XX w.) Wyróżnia on partie: kadrowe (tworzone przez elitarne grupy aktywistów, organizacje o charakterze lokalnym, koalicji grup tworzących układ powiązań nieformalnych i interpersonalnych) masowe (zrzeszały tysiące /miliony członków, apelowały do szerokich mas społeczeństwa i aktywnie zapobiegały o ich poparcie)
koncepcja La Polombiera
Partia to organizacja partyjna obejmuje duża grupę ludzi, włączonych w politykę na skutek rozszerzenia prawa wyborczego, zwracają uwagę na kwestię procesów politycznych przesileń i procesów modernizacji. Do politycznych przesileń zaliczono kryzys legitymizacji, partycypacji i kryzys integracji.
koncepcja Klausa von Beyma
Trzy główne próby teoretycznego wyjaśnienia genezy i rozwoju partii politycznych: teorie instytucjonalne (rozwój instytucji parlamentarnych / parlamentu) teorie modernizacji (przełom XVIII-XIX w.) teorie kryzysu: a. załamanie się legitymacji monarchii absolutnej b. budowa i integracja niezależnych państw narodowych c. załamanie się systemów parlamentarnych na początku XX w.
Koncepcja Saymona Lipseta i Steina Rokkana
Punkty zwrotne: konflikty religijne w czasach reformacji konflikt między kościołem a państwem podczas rewolucji francuskiej konflikt między grupami konflikt między burżuazją a klasą robotniczą
